Dagboek #17: De Roots
Persoonlijk pleidooi om niet te vergeten waar ik vandaan kom en mijn Hart te volgen.
Geniet je van het lezen van mijn verhalen, hersenspinsels en observaties?
Ik heb via Stripe een open Tikkie gemaakt. Je kunt hier een bedrag naar keuze doneren.
Je kunt vanaf nu Subscriben op mijn pagina ‘a taste of love’ waar ik verhalen deel over mystiek, erotiek, vrouw-zijn en sprookjes met een boodschap.
Liefs!
Ik groeide op in een mooi gebied in het midden van Nederland in een veilige straat met leeftijdsgenoten.
Dagenlang vol buiten- en binnenspelen, pijltjesschiet-acties, met de barbies spelen, kunstwerkjes van krijt maken, buskruit spellen, verstoppertje of wat dan nog meer.
Wij en de buren woonden in nette rijtjeshuizen. De dorpen eromheen verrijkt door villa’s met een oprijlaan, dure auto’s en vrouwen met gezichten vol make-up en netjes geföhnd haar.
Ons huis was een veilige, stabiele haven vol liefde en fijne vrienden om ons heen met een heerlijk gezin. Ouders die liever een extra keer op vakantie gingen en rust hadden over geld dan in een groter/duurder huis te wonen. Wij die werden opgevoed met de gezegden: wees jezelf, volg je eigen weg en laat je niet gek maken.
Boardsports
Ik ontwikkelde een fascinatie voor boardsports, puberaal buitenspelen, 2ehands kleding en de Natuur. Ik was mega sportief (behalve in atletiek) en genoot van de jaren op het hockeyveld. In die passies kon ik mijzelf zijn en mijn energieke ei kwijt.
Rond mijn 14e begon ik met video’s op YouTube, uren spendeerde ik kijkend naar surf-video’s uit Hawaii. Op mijn 15e kocht ik een longboard en ging ik windsurfen en vanaf toen was het aan..
Ik kon er niet aarden
Ondanks de heerlijke momenten en fijne vrienden.. Ik kon maar niet aarden in ‘t Gooi.
Op straat zag ik steeds de meisjes en vrouwen mooi opgemaakt, dikke bakken van auto’s, niemand die net zoals ik nadacht of zicht bewust was van de Natuur. Bovenal zag ik een cultuur van ‘gezien en gezien worden’.
Onbewust blijft dit het beeld dat ik voor ogen heb wanneer ik aan mijn jeugd terugdenk, ondanks alle heerlijke, fijne en warme momenten.
Er blijft een gevoel dat ik niet 100% mijzelf kon, mocht of durfde te zijn aanwezig in mijn herinnering.
Trigger
Nog steeds triggert het mij wanneer ik mij middenin een cultuur van ‘gezien en gezien worden’ bevind, dan voel ik mij ongemakkelijk en onzeker.
Soms vraag ik mij af of dat door mijn hooggevoeligheid komt. Waar anderen een dure auto, groot huis of mooie kleding zagen, voelde ik wat er onder al die plamuren make-up en dure auto’s verscholen ging: een torenhoge hypotheek bij de bank, kinderen die van hun ouders van alles moeten, gemaakte huwelijken vol nepheid en achterdocht. Weinig diepgang, verborgen emoties en tal van misplaatste verplichtingen buiten de Vrije Wil.
De vlucht
Op mijn 18e “vluchtte” ik weg. Naar het buitenland om te studeren, het strand achterna en de wereld in. Ik ontdekte dat ik er moeite mee heb dat ik ben opgegroeid in ‘t Gooi. “Woonde je dan in zo’n villa met een oprijlaan?” is de meest gestelde vraag wanneer ik mensen ontmoet op andere locaties uit Nederland.
Tot op de dag van vandaag loop ik rond met de vraag “waar kom ik vandaan en hoe heeft dit mij gemaakt tot de persoon die ik vandaag de dag ben?”.
Terug naar nu
Waar ik nu woon durf ik in pyama over straat. Ik heb nog nooit make-up gedragen en voel hier ook niet de behoefte toe. Er zijn heel veel leeftijdsgenoten met dezelfde passies en sportieve instelling.
Hier kan ik over straat zonder het gevoel dat ik er niet thuis hoor of niet voldoe aan de maatstaven. Hier voelt het niet als ‘gezien en gezien worden’ op de manier die ik ervaarde in ‘t Gooi. Hier kan ik minimalistisch leven, kleiner en minder en ontplooien tot de Vrouw die ik diep vanbinnen ben.
Toch ben ik dankbaar voor de plek waar ik vandaan kom en de jeugd die ik heb gehad. Het blijft een Reis van het Leven. Alles wat je meemaakt, waar je vandaan komt neem je mee in het ‘Nu’.
Volg je Hart, die wijst je de Weg.
Liefs,
Kim Wild
